28-09-15

neuzen in oude notities

 

 

WP_20150927_11_48_57_Pro.jpg

 

Dertig jaar agendanotities  De kern van de zaak

 

Een werk da ge geire doe

 

Een vraa om geire te zien

 

Dan kunde kindre mier kanze geive

 

Zen belangrijke dinge in t leive

 

D’er es nog veul mier te vertelle

 

Over ast ni lukt tusse elle

 

Khem dat allemoaal gedoan

 

En hoe dieper da ge graaft hoe heller

 

Hof het dus moh wa simpel

 

En doe af en toe zoe plezant as ne pimpel

 

Een goed humeur

 

Zelfs op de pot denk ik soms aan mn lot

 

En hoop dat niets weer iets goeds verbrodt

 

Wil niet zeuren eerder met ideeen leuren

 

En iets in jou willen laten gebeuren

 

Dat je even op kan beuren

 

Fris en monter en olijk op zoek naar

 

Stukjes nobele herseneik golven

 

Och wist ik maar wat met inkt hieronder nog te plakken

 

Soms kan je echt niet meer verder in het waarom zakken

 

Maar als je wil vertel ik het morgen in je oor

 

Maar nu heerlijk slapen

 

Want ik begin van mijn eigen te gapen

 

Het eenvoudigste dicht

 

heeft vaak een zwaar gewicht

 

te diep in mij  leeft

 

wat op de meest bewuste dagen

 

verplicht naar buiten komt in vlagen

 

bevrijd van gevangen kortzichtigheid

 

ontdek je een stukje eeuwigheid

 

al eeuwig zijn we aan t leven

 

en we zullen nog een tijdje doorgaan

 

voor we overgaan

 

dit moest ik nog schrijven

 

voor hen die nog na mij mogen blijven

 

want sterf ik morgen

 

moet er weer iemand anders zoeken

 

naar t geen je nooit volledig vindt in boeken

 

we kennen allen mensen

 

die van ’t goede in de mens houden

 

die de hebberigheid van anderen bovenhalen

 

die door hun werk anderen mogelijkheden bieden

 

die door hun beslissingen dood en vernieling zaaien

 

die van een goed boek houden

 

die wiens wereldbeeld op de geldmedia is gebouwd

 

die van uit hun eigen hun deel van ’t werk doen

 

die niet de geldzweep nodig hebben om te werken

 

die in vriendschap en liefde om anderen geven

 

die anderen dwingen zich aan hun pijn aan te passen

 

die zich verwonderen over al het goede

 

dat uit het oorspronkelijke groeien blijft

 

die het materieel te goed hebben

 

zodat de essentie hen meer en meer ontsnapt

 

die de geschiedenis bestuderen en antwoorden formuleren

 

die nooit sociaal ageren en hun groepsegoïsme cultiveren

 

die het geld dat ze verdienen weer in circulatie brengen

 

die hun rijkdom oppotten en speculeren in onzinnige en dodelijke dingen

 

die zouden willen leven maar daar toe de middelen niet hebben

 

die de middelen hebben en niet delen

 

die een systeem met meer rechtvaardigheid zouden kunnen regelen

 

die de barbarij van eeuwen helpen verlengen

 

 

 

beetje rijmen en citaten maken

 

-Wrederik de manaager zijn resultaten waren volgens de poenschepper te maaager

 

Hij heeft zijn conclusies getrokken en weer zijn er duizenden vertrokken

 

-Kwakkel de kikker is een flikker

 

Hij kwaakt dag en nacht, geen wijfje dat dat van hem verwacht

 

-the stars have thrown their images at the beach

 

 

 

 

 

15:28 Gepost door octo in vertelgedicht | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-04-11

menZen

De gruwelen der geschiedenis

Ze sloegen ons vaak neer

Was het alleen omwille van de boosheid der leiders

Kwam het niet ook door zoveel meer

In vele momenten werd uit natuur cultuur geboren

Tussen tekorten door

Het meer en meer mens willen worden

Vele generaties gaven het al door

Uiteindelijk gaven we niet alleen mondeling goede raad

Ook met talrijke geschriften

Deden we onze baat

Toch vechten tal van geschriften nog tegen mekaar althans

Ook hier en daar proberen wij het zonder harnas en kadans

We voelen met wie omgaan zoveel makkelijker lijkt

Tegen alle verplichtingen van een andere tijd

Al heeft in hoeverre hoe diep omgaan ook zijn grenzen

We zijn hier om te worden meer menZen

175.JPG

 

20:04 Gepost door octo in vertelgedicht | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-11-10

Het houten ruimteschip

4gbcanonril2010 023.JPG

Het houten ruimteschip in het woud van haast glazen bomen

Hier vond ik een soort onbeschrijfelijke rust in m'n eigen.  Hier kon ik de eenheid met de natuur smaken en kon het ruwe, het nog niet tot het rijpbewuste ontwikkelde, me minder raken.  Hier werd tussen hemel en aarde in gevreën, gestudeerd en gezonnebaad.  Hier werd intens gedroomd en geanalyseerd en gewandeld. Hier kon je je eigen gedachtengolven laten smaken wat er in de wereld te observeren viel.  Deze plaats leek een paraboolantenne die dingen ontving en doorgaf.  Deze plaats laat zovele planten stralen en vogels bestaan.  Hier ontwaken is je eigen op de trilling van het draaien van de planeten zetten.  Hier slapen is weten dat de schors van de bomen in je dromen meer dan echt zal zijn.  Hier dagelijks vertrekken en dagelijks terugkomen is ondertussen weten wat die dromen voorspelden. Hier ontwaken is de groeipijnen van mensen met uitdagingen die problemen werden, gezuiverd terug de lucht insturen.  Hier zijn is weten dat er niet altijd even aanvoelbare vormen van heel sterk licht bestaan...is weten dat zogenaamd dood en zogenaamd leven één zijn; één middelpunt voor wie het voelen kan.  Hier leven is ook gewoon in een hangmat liggen zowel als vier maal per jaar de overlast van ook anderen hun riolering opruimen.  Hier leven is beseffen hoeveel meer er door  niet overvloedig eten, vrijkomen kan.  Hier leven is weten dat je voornamelijk van liefde, water, planten en bomen of struiken-extrakten, fruit en kaas en af en toe wat vis en zo, leven kan.  Hier drinken is alles met mate genieten, een wijntje, een pintje...en hoe minder suiker, hoe minder je zomers puffen moet.  Hier leven is mensen met financiële en emotionele problemen tegenkomen, die ook daardoor de schoonheid hier niet meer aanvoelen kunnen...zomin als sommige mensen zonder financiële problemen dat soms kunnen.  Hier leven is de tirannie van privéeigenaars van elektriciteit en andere aardse telekommunikatiewegen ondergaan.

Hier sterven moet zijn zoals een boot die op het water brandt of een kiem waaruit nieuw leven komt.  Hier zie je wat je mist, als de mist ochtendlijk zweeft tussen de bossen.  Hier staat de zon soms buiten haar circel in brand als twee mensen in hun midden uit het donkere woud komen gewandeld.

Hier fluit een bepaalde vogel dag en nacht...tot de dag dat die overbronstige nationalist in de caravan naast die bepaalde boom wonen kwam.  Toen galmden hier smartlappen van 'laat me nu toch niet in de steek, ik kan niet zonder jou' door de eter.  Hier vibreert alles.  Hier kunnen ook de zwakke doden, genetische energie uit het  verleden, je bereiken als je niet sterk genoeg staat.

Hier is voor het sterke  in je, het verleden helder, het NU een beetje toekomst reeds.  Hier kan je verleden en toekomst doen verdwijnen in het NU...dan focust

                                                        1

alles wat bestaat zich in jouw middelpunt.  Je wordt onbeweegelijk, vast punt, je straalt door je ogen en geeft een soort onbegrijpelijke levensenergie door.

Die momenten zijn uniek en niet voortdurend en je moet altijd weer door het aardse lijden, altijd weer een beetje sterven  om weer kiem en om weer straal te kunnen zijn.  Straal, want een plant of dier ben je niet meer.  Hier ontlast men zich met de deugd die het afscheiden van het oude, bewust geven kan.  Hier wordt adem verbinding met aura.  Hier worden organen spiegels van universele krachten, met elk een ander gezicht.  Hier gaan chacra's open en wordt al het aardse bovengezogen, terwijl de rest van het kosmische naar beneden daalt.  Hier wordt vrijen het zien en voelen van hele dikke en hele fijne aura, die jaren jonger maakt en die de tijd voelbaar opgevreten heeft.

Hier moet je jezelf eerst een tijd uittesten voor je dit allemaal doorhebt.  Hier kan je zo gelukkig worden, dat je tenslotte weet dat je weer voor andere, moeilijke uitdagingen zult worden geplaatst.  Hier zeg je dikwijls DANK aan de natuur, voor menig mooi SEKOND...voor ieder deeltje van een uur.  Hier had je kunnen leven met de kunst-vrouw van je leven, maar je deed het altijd maar voor even...maar dat was dan ook LEVEN.  Hier verzin je niet, hier komt altijd alles op je af.  Hier begin je niet, hier werk je af.  Hier luirik je niet...hier rust je uit. 

Hier is 'hier' ook niét hier.  Hier gebeurdt lachen veelal vanbinnen.  Hier draai jij niet rond vanalles, maar ben jij vast scharnier, dat openingen maakt.

Hier hangt 's nachts al hetgeen in de dag niet bovengeraakte...morgen zal het weer worden beschenen en hoef je het maar te plukken...als je op je eigen trilling zitten blijven kan...en niet mee door anderen naar beneden wordt getrokken.  Hier worden geneesmiddellen overbodig, want het bannen van je illussies en angsten alléén...geneest.  Sommige emoties zijn soms  illussies, geldstrukturen en hun legers zijn er de materiële uitwerking van.  Hier hangt niet veel jaloezie, hebzucht, egoïsme, trots, agressie en onwetendheid meer, maar hun tegengestelde, uitgezuiverde...voorlopig... altijd voorlopig ?

Wie geen rust overerfd, kan ze hier zelf ontwikkellen.  Met onrust kan je op ieder wilskrachtig moment breken en handelen of niet-handelen.

Rustgolven zullen je overspoelen, als na een hoogtepunt.  Of de rustgolven blijven, hangt af van hoe vaak je al bereid was van te durven genieten en hoe vaak je lijden zonder angst op je nemen kon.  Hier is niets toeval, alles een puzzel, die soms grillend en krakend uiteindelijk de meest heldere beelden zonder puzzelgrenzen vormt.  Hier is weinig gepland, het vloeit allemaal weer in mekaar, telkens het peil in alle betrokken vaten op mekaars gemiddelde hoogte komt.

Hier is een bloem iets met een ziel, een kracht met  een ander frequentie en een andere uitwerking dan de struik ernaast.  Hier is een boom een stroom naar

                                                        2

boven, een streling die je verstopte en kromme energiebanen rechttrekt, zin naar boven geeft.  Hier is hout iets waar je van houdt.  Hier voel je dat het groen genieten kan van dagenlang in de regen te staan.

Hier hangt niet de somberheid van op vele plaatsen elders; wanneer het weken donker en koud kan zijn.  Hier duik je dan mee en voel je vallende bladeren als een even groot raadsel als al die soorten bloesems aan.

Hier heb je een band met allerleikleurige bomenkruinen die je de aan ieder nieuw moment aangepaste krachten sturen...als jij je er maar voor openhoud...en er intensief...vanuit je vezels om vragen kunt.  Hier tintelen lichtjes vanop de bodem van verdriet, dat, wie?  ... weet van waar het komt en dat je logisch soms niet meer vatten kunt. Hier moet je beseffen dat je je moet kompleet leegmaken kunnen, indien je de omgeving door jouw wil laten stromen.

Hier klop je niet achter vliegen en storen spinnen en mieren niet...en als je gebeten wordt denk je : ''t' is misschien wel gezond voor iets", zonder verwensen.

Ach, hier houden van, is altijd ook weer een beetje afstaan...of afstand nemen...en dat doet van die smakelijke vonken geboren worden.

octo

 

15:21 Gepost door octo in vertelgedicht | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |