23-03-11

dichtsel van jaren terug reeds

240.JPG

van 1700 staat ze in het oosten, om 0700 in 't westen

ik stuur je weer haar zalige licht en wens je het beste

de nieuwtjes op het werk; een gerucht doet de ronde,

dat tegen september 4000 man worden weggezonden

over het hart kunne we 't niet z'o blijven hebben

het hartezeer zal toch wel wegebben ?

tot de volgende gloed van je verbazen doet

of die dan wel door mij zal komen

daar wil ik niet meer aan denken en dromen

ik moet mijn kaartenhuis immers weer langzaam opbouwen

maar er zijn in het spel meer heren dan vrouwen

vermits die meer zijn voor het zekere dan voor ideeen

raak ik hier nooit met z'n tweeen

ik zal zijn een nomade die altijd zijn tenten moet verleggen

omdat hij meent zijn waarheid te moeten zeggen

wat heeft de toekomst voor mij in spe ?

freelance  knuffelen alleen ok ?

ver sta ik van de idealen van de romantisch trouwe jongeling

't tweede best lijkt me de ongebonden mengeling

maar vermits een mengeling niet ongebonden kan zijn

krijgt de externe afgunst in triangels je toch weer klein

als de liefde zoiets als tanden krijgen is,

moeten we door de pijn tot het volledig gebit er is

en dan denken we dat we er zijn

maar volgt het verlies met weer die pijn

op de duur leggen we ons bij het vergankelijke neer

en vragen ons af, kom er nu niks meer ?

waarom moet dat allemaal wel zo zijn zal je vragen

ik weet het soms ook niet, dus mij zal je er niet over horen zagen

dit is maar een schets van een moment,

en niet elk moment weet je wat en hoe en wie je bent

, daarom is het goed dat je mensen kent en al eens vertrouwt

en ooit eens iemand, een nomade ook, die niet heeft gebouwd

zal nu met dit gedicht maar stoppen,

elk klein woordje kan dit kaartenhuis doen floppen

 

21:14 Gepost door octo in mens,emotie,de tocht | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-02-11

Zen, Zinnen Zetten

ZEN, Zinnen Zetten.

Vlammende tinten haren uit het Noorden
Amazone van soms uit het zuiden
Met haar strakke pakje modieus, bosgewadengewijs
Oh zo warme ondergrond van lachen
Gerijpt door jaren mensenervaring
Getekend ook wel
Altijd dapper doordoen
De mouwen opstropen, de handen er uit
Liever dan gedragen te worden
Duiken soms in pijn
Die de hare niet hoeft te zijn
Ze zwerft op wegen, wijl ze tussendoor levenslopen verbindt.
Barst dan de zon' s lievelingsdochter uit haar coulissen
Als haar schaduwen wijken en alle spots in de vele kleuren
van haar ogen alle irissen er in doen ontwaken...
ben je blij dat je haar kent.
Gij allen die een tijd samen spoort,
behandel haar waardig !
In dees of 't gene oord...
of de wraakgeest zal U vinden.
DSCN0992.JPG
 

19:48 Gepost door octo in mens,emotie,de tocht | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-11-10

Gelukkige Verjaardag Vriendin

gelukkige verjaardag, vriendin-in

in het soms best niets meer uit te leggen                 

    het ontwarren van soorten passie en dromen

    het koesteren van onze interessen

    het vallen in plooien

    het open omgaan en omsluieren

    het verwerken van verdriet van anderen

    het uit-en aanmaken

    het leren uit pijn en vreugde

    het afstand houden

    het inleven in onze rol

    het ouder zijn

    het tussengeneratie zijn

    het luisteren naar verhalen en vertelllen ervan

    het beleven van natuur en kultuur

    het niet gedomineerd willen worden

    het overstijgen van wat niet lekker zit

    het zoeken naar de bestaanslijn

    het samen rusten en onrusten, reizen, vertrekken en aankomen

    het tv en media bekritiseren : het 'media-dieeten'  want,

ben je niet nog altijd,

    m'n modem die m'n soms ingewikkelde signalen vertaalt

    m'n gsm die het qua inhoudt van berichten op anderen haalt

    m'n kameraad met alles erop en eraan

    al lijkt het soms dat veel is vergaan

    m'n reispartner door 't leven

    al sputtert de motor wel eens even

    m'n kurve met pieken en dalen

    al wil je wel eens teveel toppen halen

    m'n bron van mysterie en wat al men weet,

    al bekom je dan weer vaak dat ik dat weer vergeet

    m'n avond oh zo mary en m'n droom

    al is wat ik zeg en schrijf niet altijd even schoon

    m'n geritsel en geruis, m'n slagen en donder

    al zijn we nog samen, soms is 't een wonder

    m'n breken en opnieuw beginnen

    al vaak gelijmd door het prikkellen van deze soort zinnen

    m'n afhaken en jouw inhalen

    al immer overstegen door het overstijgen van het balen en verhalen

    m'n kulturele geestesgenoot

    wie weet gaan we nog wel eens ...voor bloot

    m'n klaagmuur en ik de jouwe

    al zullen we  niet trouwen

    m'n steen des aanstoots, m'n klavertje vier

    al is't om reeds lang en andere steeds uitgesproken redenen soms moeilijk

    kom nog maar eens hier

PS. met  humor en gedichten en aanvoelen van de levenslopen en liefdesbanden, blijven wij...

 

 IMGA0059.JPGfiloview pictures : ter vervanging van de foto van de persoon met het Provence-reisgidsje als kledingsstuk I.

 

16:23 Gepost door octo in mens,emotie,de tocht | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |