23-03-11

dichtsel van jaren terug reeds

240.JPG

van 1700 staat ze in het oosten, om 0700 in 't westen

ik stuur je weer haar zalige licht en wens je het beste

de nieuwtjes op het werk; een gerucht doet de ronde,

dat tegen september 4000 man worden weggezonden

over het hart kunne we 't niet z'o blijven hebben

het hartezeer zal toch wel wegebben ?

tot de volgende gloed van je verbazen doet

of die dan wel door mij zal komen

daar wil ik niet meer aan denken en dromen

ik moet mijn kaartenhuis immers weer langzaam opbouwen

maar er zijn in het spel meer heren dan vrouwen

vermits die meer zijn voor het zekere dan voor ideeen

raak ik hier nooit met z'n tweeen

ik zal zijn een nomade die altijd zijn tenten moet verleggen

omdat hij meent zijn waarheid te moeten zeggen

wat heeft de toekomst voor mij in spe ?

freelance  knuffelen alleen ok ?

ver sta ik van de idealen van de romantisch trouwe jongeling

't tweede best lijkt me de ongebonden mengeling

maar vermits een mengeling niet ongebonden kan zijn

krijgt de externe afgunst in triangels je toch weer klein

als de liefde zoiets als tanden krijgen is,

moeten we door de pijn tot het volledig gebit er is

en dan denken we dat we er zijn

maar volgt het verlies met weer die pijn

op de duur leggen we ons bij het vergankelijke neer

en vragen ons af, kom er nu niks meer ?

waarom moet dat allemaal wel zo zijn zal je vragen

ik weet het soms ook niet, dus mij zal je er niet over horen zagen

dit is maar een schets van een moment,

en niet elk moment weet je wat en hoe en wie je bent

, daarom is het goed dat je mensen kent en al eens vertrouwt

en ooit eens iemand, een nomade ook, die niet heeft gebouwd

zal nu met dit gedicht maar stoppen,

elk klein woordje kan dit kaartenhuis doen floppen

 

21:14 Gepost door octo in mens,emotie,de tocht | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.