24-11-15

a)menselijke emoties

WP_20151106_15_55_21_Pro.jpg

 

Het voortijdig testament Deel V gedichten   http://octosfilopoeziepaginas.skynetblogs.be/

http://poezietievefotoquotesvertelsels.skynetblogs.be/

http://users.skynet.be/octo/index.html

  1. a) Menselijke emoties in hun tocht naar gevoelens en innercommunicatie

het houten ruimteschip in het woud van haast glazen bomen 1

stenen mannelijk, schelpen vrouwelijk 3

zicht van in de duinen de anijs in m'n raki 4

zo sschoon, zo wwreed, zo onmogelijk 5

de volle-maan-dagen 5

weet iemand wanneer het stopt ?9     ontwaken in een zetel 7

het labyrint genoemd 'leidraad' 8 was ik dan toch mis ? 8

?waarom sterven sommige mannen op middelbare leeftijd ? 9

puntjes op de i 9 april op een oude bank 10

de kersenboom 10 de laatste veroveringspoging 10

octoschets 10 anoniem afscheid 11

dolend 11

te veel ikken 12

op reis 13

het gezicht 13

het ergerlijke 13

mensen,wensen, wonen 13

verzoening en geweten 13

de twaalf geboden 14

u bent van geen tel 14

uitgeschreven 15

gelukkige verjaardag, vriendin-in 16 verlangen naar eerlijkheid 17

verzoening 17zodanig zot zchepselke 17 lessen van aan de Lesse 18

pa's nieuwe-eeuw-boodschap 18tussen ogen en benen 19

subtiele geheimen des levens 20 TOT 28 zelf te ontdekken titels

  1. a) Menselijke emoties in hun tocht naar gevoelens en innercommunicatie

Het houten ruimteschip in het woud van haast glazen bomen

Hier vond ik een soort onbeschrijfelijke rust in m'n eigen. Hier kon ik de eenheid met de natuur smaken en kon het ruwe, het nog niet tot het rijpbewuste ontwikkelde, me minder raken. Hier werd tussen hemel en aarde in gevreën, gestudeerd en gezonnebaad. Hier werd intens gedroomd en geanalyseerd en gewandeld. Hier kon je je eigen gedachtengolven laten smaken wat er in de wereld te observeren viel. Deze plaats leek een paraboolantenne die dingen ontving en doorgaf. Deze plaats laat zovele planten stralen en vogels bestaan. Hier ontwaken is je eigen op de trilling

van het draaien van de planeten zetten. Hier slapen is weten dat de schors van de bomen in je dromen meer dan echt zal zijn. Hier dagelijks vertrekken en dagelijks terugkomen is ondertussen weten wat die dromen voorspelden. Hier ontwaken is de groeipijnen van mensen met uitdagingen die problemen werden, gezuiverd terug de lucht insturen. Hier zijn is weten dat er niet altijd even aanvoelbare vormen van heel sterk licht bestaan...is weten dat zogenaamd dood en zogenaamd leven één zijn; één middelpunt voor wie het voelen kan. Hier leven is ook gewoon in een hangmat liggen zowel als vier maal per jaar de overlast van ook anderen hun riolering opruimen. Hier leven is beseffen hoeveel meer er door niet overvloedig eten, vrijkomen kan. Hier leven is weten dat je voornamelijk van liefde, water, planten en bomen of struiken-extrakten, fruit en kaas en af en toe wat vis en zo, leven kan. Hier drinken is alles met mate genieten, een wijntje, een pintje...en hoe minder suiker, hoe minder je zomers puffen moet. Hier leven is mensen met financiële en emotionele problemen tegenkomen, die ook daardoor de schoonheid hier niet meer aanvoelen kunnen...zomin als sommige mensen zonder financiële problemen dat soms kunnen. Hier leven is de tirannie van privéeigenaars van elektriciteit en andere aardse telekommunikatiewegen ondergaan. Hier sterven moet zijn zoals een boot die op het water brandt of een kiem waaruit nieuw leven komt. Hier zie je wat je mist, als de mist ochtendlijk zweeft tussen de bossen. Hier staat de zon soms buiten haar circel in brand als twee mensen in hun midden uit het donkere woud komen gewandeld. Hier fluit een bepaalde vogel dag en nacht...tot de dag dat die overbronstige nationalist in de caravan naast die bepaalde boom wonen kwam. Toen galmden hier smartlappen van 'laat me nu toch niet in de steek, ik kan niet zonder jou' door de eter. Hier vibreert alles. Hier kunnen ook de zwakke doden, genetische energie uit het verleden, je bereiken als je niet sterk genoeg staat.Hier is voor het sterke in je, het verleden helder, het NU een beetje toekomst reeds. Hier kan je verleden en toekomst doen verdwijnen in het NU...dan focust

                                                       

alles wat bestaat zich in jouw middelpunt. Je wordt onbeweegelijk, vast punt, je straalt door je ogen en geeft een soort onbegrijpelijke levensenergie door.

Die momenten zijn uniek en niet voortdurend en je moet altijd weer door het aardse lijden, altijd weer een beetje sterven om weer kiem en om weer straal te kunnen zijn. Straal, want een plant of dier ben je niet meer. Hier ontlast men zich met de deugd die het afscheiden van het oude, bewust geven kan.2   Hier wordt adem verbinding met aura. Hier worden organen spiegels van universele krachten, met elk een ander gezicht. Hier gaan chacra's open en wordt al het aardse bovengezogen, terwijl de rest van het kosmische naar beneden daalt. Hier wordt vrijen het zien en voelen van hele dikke en hele fijne aura, die jaren jonger maakt en die de tijd voelbaar opgevreten heeft.

Hier moet je jezelf eerst een tijd uittesten voor je dit allemaal doorhebt. Hier kan je zo gelukkig worden, dat je tenslotte weet dat je weer voor andere, moeilijke uitdagingen zult worden geplaatst. Hier zeg je dikwijls DANK aan de natuur, voor menig mooi SEKOND...voor ieder deeltje van een uur. Hier had je kunnen leven met de kunst-vrouw van je leven, maar je deed het altijd maar voor even...maar dat was dan ook LEVEN. Hier verzin je niet, hier komt altijd alles op je af. Hier begin je niet, hier werk je af. Hier luirik je niet...hier rust je uit.

Hier is 'hier' ook niét hier. Hier gebeurdt lachen veelal vanbinnen. Hier draai jij niet rond vanalles, maar ben jij vast scharnier, dat openingen maakt.

Hier hangt 's nachts al hetgeen in de dag niet bovengeraakte...morgen zal het weer worden beschenen en hoef je het maar te plukken...als je op je eigen trilling zitten blijven kan...en niet mee door anderen naar beneden wordt getrokken. Hier worden geneesmiddellen overbodig, want het bannen van je illussies en angsten alléén...geneest. Sommige emoties zijn soms illussies, geldstrukturen en hun legers zijn er de materiële uitwerking van. Hier hangt niet veel jaloezie, hebzucht, egoïsme, trots, agressie en onwetendheid meer, maar hun tegengestelde, uitgezuiverde...voorlopig... altijd voorlopig ?

Wie geen rust overerfd, kan ze hier zelf ontwikkellen. Met onrust kan je op ieder wilskrachtig moment breken en handelen of niet-handelen.

Rustgolven zullen je overspoelen, als na een hoogtepunt. Of de rustgolven blijven, hangt af van hoe vaak je al bereid was van te durven genieten en hoe vaak je lijden zonder angst op je nemen kon. Hier is niets toeval, alles een puzzel, die soms grillend en krakend uiteindelijk de meest heldere beelden zonder puzzelgrenzen vormt. Hier is weinig gepland, het vloeit allemaal weer in mekaar, telkens het peil in alle betrokken vaten op mekaars gemiddelde hoogte komt. Hier is een bloem iets met een ziel, een kracht met een ander frequentie en een andere uitwerking dan de struik ernaast. Hier is een boom een stroom naar

                                                        3

boven, een streling die je verstopte en kromme energiebanen rechttrekt, zin naar boven geeft. Hier is hout iets waar je van houdt. Hier voel je dat het groen genieten kan van dagenlang in de regen te staan.

Hier hangt niet de somberheid van op vele plaatsen elders; wanneer het weken donker en koud kan zijn. Hier duik je dan mee en voel je vallende bladeren als een even groot raadsel als al die soorten bloesems aan.

Hier heb je een band met allerleikleurige bomenkruinen die je de aan ieder nieuw moment aangepaste krachten sturen...als jij je er maar voor openhoud...en er intensief...vanuit je vezels om vragen kunt. Hier tintelen lichtjes vanop de bodem van verdriet, dat, wie? ... weet van waar het komt en dat je logisch soms niet meer vatten kunt. Hier moet je beseffen dat je je moet kompleet leegmaken kunnen, indien je de omgeving door jouw wil laten stromen.

Hier klop je niet achter vliegen en storen spinnen en mieren niet...en als je gebeten wordt denk je : ''t' is misschien wel gezond voor iets", zonder verwensen.

Ach, hier houden van, is altijd ook weer een beetje afstaan...of afstand nemen...en dat doet van die smakelijke vonken geboren worden. Ach, de liefde.

 

stenen mannelijk, schelpen vrouwelijk

een man stapt door de duinen bij avond

een vrouw is nog een dag aan zee

een maand ligt tussen de twee

het is wat laat, want weer stondt de avond

 

een hele lange wandelng met steeds weer zeewind

een goeie warme soep en een guiness

een uurtje wat bijpraten tot weer blijgezind

het is nacht, als dat maar weer geen nieuw begin is

 

een hete douche voor het slapengaan

één enkel verkeerd signaal eist zijn tol

een moeilijk kwartiertje over hoe verder gaan

een tijd om weer intensief te strelen en schelpend lulgelol

 

een halfuurtje van dat intiem ondergronds biogeproef                   4              

een ervaren van het nu gevulde opgevulde verlangen

een klankkreten atoomexplosie van opgestapelde energie

't wordt weer zeekalm, een nachtzoen, hoofd op poef

 

een reeks beelden voor het inslapen,gezichten onbekend

een droom, niet bijgebleven, vergaat

een ontwaken in de richting van vent naar lief serpent

het is tijd om uit te slapen wijl ze naar de winkel gaat

 

een ontbijttafel, buiten aan de zee

een zee van kleur, traag genietend opgegeten

een krant als kontrast in deze plaats van vree

het komt er nu even op aan weinig te willen weten

 

een wandeling met de voeten in het nat

een filosoferen en lachen en weer andere vondsten vinden

een kijken naar de mens, een echt kunstwerk, af

het moest geschreven dit gedicht, voor het zou 'verschwinden'

wat zal er nog gebeuren met deze 'beminden' ?

 

de vermenging van de steen der fysica, het bio van de schelpchemie

we zien wel wat we nog vinden

ik laat ze dit stukje lezen, de inventieve mie

 

zicht van in de duinen

vanop een afstand hangt er OOK een rust over de stad

vanop een afstand is alles anders dan het lijkt

de woontorens staan er als rechtgehouden door het licht

bejaarden met haast weer een peutergang, gaan af en aan

vanop mijn stoel laat ik woorden op papier ontstaan

vanin mijn geest zie ik de dingen zoals ze zonet zijn geweest

vanin het nieuwe dat weer vanergens naar boven komt

het is herfst morgen, maar toch nog zomer

vanachter deze woorden, groet U deze dromer

vanachter mijn ogen heb ik de ruimte opgezogen

vanachter de parasol loopt de tafel met schaduw vol

een meeuw wenkt met een vleugslag op een aanvulling op haar menu         5

vanvoor in de keuken wordt haar laatste wens bijna nu

 

de anijs in m'n raki

ontspannen geraakte verlangende lippen, oosters gehunker

levende beeldhouwwerkjes der natuur

die harde tepels over bollende velden van blank

veranderingen in geest en lijf, geesteslijf

taalspelletjes in alle talen

tongetje zo passend bij het mijne

zachte oorlelletjes laten zich sensueel bezoeken, verzoeken

welvingen vanop schouders, stijl omhoog kussend,

open de deuren van de sappen van beneden

doorgaan of afsterven

 

zo sschoon, zo wwreed, zo onmogelijk

de houthakker met de naam 'levenskracht',

doet zijn ronde in het bos

hij ziet het jouwe van jouw boom, het mijne van de mijne

hij ziet hun kruinen, zwaarder geworden dan hun wortels, hun stam

hij heeft hun groeien duizenden jaren gevolgd,

zo sschoon, zo wwreed,

hij krijgt het niet over zijn hart van ze allebei om te hakken

ze zouden toch niet vallen, vergroeid als ze zijn

ze zouden toch maar blijven rechtstaan

en nu hebben de vogels en de lucht en het licht er nog iets aan

zijn baas, de levenskracht, de natuur en zijn stormen zullen het werk wel doen

hun oud hout zal eens anderen binnen tot warmte dienen

terwijl buiten jonge bomen de hoogte zullen inschieten

zo bestaat het leven verder

mijn boom vertaalt de stilte in luisteren naar jazz en blues en zomeer

de jouwe geeft de jonge bomen raad en troost de ouwe

het lijkt vreemd en toch zo vertrouwd, die realiteit,

niet meer kunnen en mogen van te houwen

is het één van mijn vele wortels nog gegund, oh levenskracht

in een ander dan ons bos opnieuw wortel te schieten ?

kan men, al zo oud op een andere plek, naast een andere boom,             6

opnieuw ten volle van ander licht en ander lucht en vocht genieten ?

zal dan alleen de regen en de koude ons nog aan mekaar herinneren

of zal het licht en zijn seizoenen ons in momenten komen zoenen

al zijn we ondertussen zo ver verwijderd dat we mekaars kruin niet zien ?

nee, beantwoord dit alles maar niet en laat het je gewoon verblijen

het is een laatste windstoot die ikzelf in de storm van mijn leven

in jouw richting inblaas

                                                       

terwijl de boom die ik was zich omstandigheidsgebonden uit jouw levensweb trekt

en nu schuin over de poel van m'n leven, over het water hangt,

bewonderd en begrepen en onbegrepen aangekeken wordt

door een dichter in een kano

die vaart, de winter tegemoet en de dingen bedankt en begroet

de dichter heeft het weer begrepen, weer eens overmoed

hij ziet de houthakker, ziet de bomen met de zware kruinen

en voelt de levenskracht

doch, neemt in acht, in acht, in acht, in acht, in acht, in acht, in acht,

zijn quasi onmacht tegenover waarvoor mensen ten gevolge van omstandigheden

voor moeten moeten moeten moeten moeten kiezen,

alsof het vastgegroeide bomen zijn

het zal zo moeten zijn, al dat eindeloos aanvoelen en repeteren van pijn

en het genieten, dat misschiens een dag simpelder zal zijn

en voor de moment, ochtoe octo 't es allemaal goe

en 't doet er niet meer toe

toeter niet meer toe, niemand wil dat allemaal nog weten

ik zwijg en geniet van m'n innercommunicatie, da sie !

weg de tijd dat ik dacht dat het alleen ik het was die de takken bij wijlen brak

het waren de stormen en de draagkracht van ieder,

buigend onder de levenskracht

dra wrijven weer andere verleidingen over onze arm of rug

en kunnen we met al onze kennis en al het in kaart gebrachtte,

weer niet meer terug, gebonden, verbonden, verslonden, eens te meer;

ik weet, je zegt 'voor mij hoeft zoiets niet meer',

je zei het al menig maal, en zo komt het noodgedwongen korter bij       7

tot je ooit gedwongen wordt om totaal voor iemand te kiezen ?

al heb je dat wel misschien net als ik altijd al te complex voor iedereen gedaan...

en daarom is het ons zo vergaan en zal het zo verdergaan misschien

alles in het leven oh zo tijdelijk, de warme moederborst, de jeugd,

de droom van huis en gezin en iedereen mekaar begrijpen enzovoort

dat iedereen maar leeft zoals hem vindt dat het hoort

ik zie wel dat ik geniet van woorden, een eitje, observeren enzovoort

enzovoort enzovoort enzovoort...tot de dag dat niemand nog iets van me hoort

door het leven gevoed en vermoord opdat z'n woorden alleen maar...

omdat z'n woorden alleen maar zouden kunnen worden gehoord...

en altijd eerst achteraf zouden kunnen worden begrepen

...maar waar ligt achteraf, hier en nu en eindeloos verder...zo ver mogelijk

                                                       

de volle-maan-dagen

van 1700 staat ze in het oosten, om 0700 in 't westen

ik stuur je weer haar zalige licht en wens je het beste

de nieuwtjes op het werk; een gerucht doet de ronde,

dat tegen september 4000 man worden weggezonden

over het hart kunne we 't niet z'o blijven hebben

het hartezeer zal toch wel wegebben ?

tot de volgende gloed je verbazen doet

of die dan wel door mij zal komen

daar wil ik niet meer aan denken en dromen

ik moet mijn kaartenhuis immers weer langzaam opbouwen

maar er zijn in het spel meer heren dan vrouwen

vermits die meer zijn voor het zekere dan voor ideëen

raak ik hier nooit met z'n tweeen

ik zal zijn een nomade die altijd zijn tenten moet verleggen

omdat hij meent zijn waarheid te moeten zeggen

wat heeft de toekomst voor mij in spe ?

freelance boven de 48 knuffelen ok,de rest neem ik mee

ver sta ik van de idealen van de romantisch trouwe jongeling

't tweede best lijkt me de ongebonden mengeling

maar vermits een mengeling niet ongebonden kan zijn

krijgt de externe afgunst in triangels je toch weer klein             8

als de liefde zoiets als tanden krijgen is,

moeten we door de pijn tot het volledig gebit er is

en dan denken we dat we er zijn

maar volgt het verlies met weer die pijn

op de duur leggen we ons bij het vergankelijke neer

en vragen ons af, kom er nu niks meer ?

waarom moet dat allemaal wel zo zijn zal je vragen

ik weet het niet, dus mij zal je er niet over horen zagen

dit is maar een schets van een moment,

en niet elk moment weet je wat en hoe en wie je bent

, daarom is het goed dat je mensen kent en vertrouwt

en alleen de goede dingen onthoudt

zal nu met dit gedicht maar stoppen,

elk klein woordje kan dit kaartenhuis doen floppen

welke lessen te trekken uit het heden ?

als je 't soms niet meer snapt, het verleden

                                                        weet iemand wanneer het stopt ?

Kwam een man tegen, hij vertelde z'n verhaal.

Smoorverliefd op een meisje, spraken eigen taal.

Zouden inderdaad trouwen, kinderen krijgen.

De problemen met haar vader zouden nu zwijgen.

De man wilde de wereld verklaren, verbeteren.

De vrouw wilde teveel kuisen, om zich tegen haar eigen te weren.

Ze legde de zonden van de vader op haar man.

Hij kon er niet aan uit, niets misdaan, waar kwam het dan van ?

Zij vond een nieuwe vlam om over haar ziel te praten.

Had ze de rest niet beter gelaten,

want ze heeft toch haar man en kroost verlaten ?

Eerst gekwetst om wat het leven hem had aangedaan

Dan geloofd dat dit hem sterker maken zou voortaan.

Weer als rijper man verliefd geworden.

Op een vrouw die niet bij haar thuis gemist kon worden.

Was oh zo schoon en oh zo wreed.

NIet alles aan de band dat hem speet.

Kon verder niks van komen

Want éénmaal mekaar teveel aangedaan,                               9

Is het met de liefde gedaan.

Zelfs al is het niet allemaal een kwestie van schuld.

Je blijft zitten met de bult.

Alles wat je nooit hebt willen doen

Viel zoals met zes december vroeger in je schoen.

Kado's van 't leven.

 

ontwaken in een zetel

niks wat ik vandaag al deed krijgt zin

als ik m'n eigen niet verman

en tegen mezelf zeg

van de donkerte buiten en het ongelukkige gevoel, daar is niks van

Dus, de kaars in m'n eigen maar aangeknipperd

en weer op het zoek naar licht

'k had nooit gedacht dat dit zou komen dit gedicht

Verderborduren op een overwinning op de leegte

Vertrouwen dat de zin na de beproeving opkomt als de zon

Verschijnen daar waar je het meeste nodig bent

Verdwijnen als het scenario je niet meer nodig heeft

naast het vakje nieuw bericht

zag ik een smal vakje driehoek

ik dacht, ik tik het even aan

hopelijk komt deze blauwe lucht

zo snel als mijn gedachten aan

dit papier met dit motief

had ik graag boven '.mijn. ' bed

of het bed van '...?... ' en 'mij '

in een hemels bloemmetje gezet

best van daar niet alleen meer aan te beginnen

het lot zal in dit gedicht wel nieuwe namen verzinnen

of de oude opnieuw laten beginnen

nadat de natuur haar bladeren nog zomerdagen lang

na de tijd van de zonnebloem heeft ontloken

zien we in de velden de mais zijn tanden ontbloten

'de tijd van de passie' kondigt dit motief aan

vurig vuren de hormonen de lichamen aan

maar het zuiden, dat zijn niet alleen appelsienen, maar ook citroënen       10

en voor je 't weet is het weer

of gestart, herstart of

gedaan

chère amie,

na al die motieven, zijn we weer bij het witte aanbeland

hoe graag ik ook net wilde rijmen, dus opnieuw alles aan kant

 

het labyrint genoemd 'leidraad'

ik denk dat ik alles afmaakte, wat ik ben begonnen;

m'n kunstwerk is gemaakt, de draden gesponnen...

'k wil er niemand in vangen, maar tonen wat ik heb ontgonnen

'k mag er niet verstrikt in raken...

of de zwarte weduwe zal me komen afmaken

 

was ik dan toch mis ?

altijd beweerd dat geest en stof, onafscheidelijk zijn;

maar met teveel lichamelijke pijn kan m'n ziel niet kort meer bij m'n geest

en als ik echt lichamelijk lijdt, lijkt het

'oh, ben ik dan toch alleen maar stof ?'

toch geef ik het niet OF.                    

?waarom sterven sommige mannen op middelbare leeftijd ?

om weer als puur kind te kunnen herbeginnen

om meisjes weer te kunnen zien als vriendinnen

om te komen met nieuwe plannen voor de pinnen

of is na de dood gewoon alles voorbij

de genetische vertakte stamboom van het leven blijft beneden...

verder strevend naar vrede

puntjes op de i

nu veel is geweten en ontleed

nu niks nog door mij hoeft worden uitgelegd

kan ik gewoon wat mediteren,

schrijven, schoonheid om de schoonheid kreëren

want je moet niet zonodig intenser willen leven

ik heb het beste van mezelf aan ieder willen geven

nu weet ik, dit leven, het duurt maar even

en toch eeuwig, zo'n moeilijk en makkelijk probleem                     11

verdwijnt wanneer je wordt...bekweem

 

april op een oude bank

ben boom ben huis voel me thuis

ben stuk begin ben stuk einde, middenin

gescheiden en toch gezin,

schrijven geeft leven,

daarom hou ik dit moment even vast,

voor m'n lichaam duikt in last...da was't

 

de kersenboom

een boom is niet alleen stam

er hangt zoveel omheen

soms bestaat een stam zelfs uit meer dan één

ieder is stam, met zovelen om ons heen

iedereen is ook zijtak, zo ben je nooit alleen

 

de laatste veroveringspoging

er was eens een jongen die de liefde van zijn leven had

een vrouw wie hij om haar malse hart aanbad

zijn liefde zo groot zou hem soms verscheuren

maar af en toe kwam zij hem opbeuren

met periodes vond hij niet zijn gerief

en wou 't uitmaken met dat leed en lief

ze verstond maar niet dat verlangen ziek maken kan

en van samen rollen behang gaan kopen kwam niets van

de vrouw van een vriend las zijn liefdesroman

vond dat hij maar niet van zijn ex loskwam

de jongen, moe van in de woestijn roepen en vechten

had geen zin meer in hunkeren naar die echte

hij kan toch niet aan al die belangen en angst en maskers meer uit

gewoon geluk haalde hem op termijn altijd onderuit

maar allee verdomme even blijven liggen en verbijten

nooit gedacht dat hij ooit nog eens zou schrijven :

'loop maar allemaal ...'.

 

 

octoschets

het regent wolkentranen met tuiten geenenen vogel die ik hoor fluiten gelukkig was er wat wijsheid van Fellini op tv hij had het over het hoe en waarom van kunst

en ik was direct mee tussen het internetnieuws vond ik een site van doppers wat ze voor ford-genk voorstelden kan

een beetje kloppen niet staken, maar blijven werken in eigen beheer

zo doe je de kapitaalstrategie zeer ik gaf hun wat gedichten over de lef die de klasse ontbreekt

voor 't geval de taktiek van de gevestigde partij-en vakbondleidingen... hun weer renault-achtig zuur opbreekt

anoniem afscheid

een wonderlijk mooi en triestig orgelpunt

een afscheid in mineur en grandeur

de gave voor het verwoorden van verdriet en geluk

het werd ons allemaal gegeven

alsook de kracht om alsmaar verder te leven

tot we helemaal zijn opgebruikt

de gaaien, de vinken, de spechten

allemaal getuigen van ons lichte, ons zware ons echte

 

dolend

dolend in de stratenarmen van de stad

te lang had hij niet liefgehad

zoekend naar een opening

de absolute voorwaarde voor elk begin

lezend op gezichten in beslommeringen gevangen

dat zijn noden bot zouden vangen

zelfs geen warme lach of vriendelijk woord

werden door zijn ziel gehoord het leek wel of hij was een wandelend spook

dat ongevraagd in hun stenen wereld opdook                           12

dan toch een paar blije gezichten op de trein

van mensen die op reis zijn

 

te veel ikken

op alles wat hij hoort heeft hij een reactie

op alles wat hij leest een antwoord

bij alles wat hij ziet een gevoelen

bij alles wat hij denkt een uitleg

voor alle problemen een aantal oplossingen

naar iedereen toe de neiging om te verstaan en te helpen

ZO krijg je op den duur te veel ikken

want niemand is alleman-machtig

 

aan ieder zij eigen last om dragen

niet alleen wat ons is overkomen, verklaart ons geluk of ongeluk

ook het NU, dat al eens te complex geworden kan zijn

hij is te complex om mee te leven

omdat hij teveel heeft meegeleefd

 

op reis

op reis zijn we allen

voor we dood neervallen

of voor we zacht of woest in nevelen verglijden

na een leven van beleven van genieten en lijden

op zoek naar iets of iemand om ons te bevrijden

van een positie van onevenwicht

om te redden ons gezicht

 

het gezicht

kan alle toestanden van ons voelen aannemen

kan praten, lachen en wenen

kan ontploffen of heimelijk iets meer dan zacht doen ontluiken

kan doen hopen of elke verwachting fnuiken

 

het ergerlijke

met het ergerlijke in de medemens

is het soms zoals met de winter                                                                                

soms moet je doorbijten kunnen

of verhuizen naar een warmer land

waar gelukkig ook onvolmaakte mensen wonen

 

mensen,wensen, wonen

een huis is niet iets wat ouders bouwden

in feite bouwt de kinderwens het al

een huis is ook steen geworden wens

in feite is een huis gebouwd door de kinderen zelf

 

verzoening en geweten

hou van het lichaam waarin je leeft, het is je woning

hou van het huis waarin je woont,

het is niet alleen je adres

hou van de mensen die er wonen

en van hen die er dagelijks gaan en komen

hou van je werk...in zoverre...

je dat ook al niet onmogelijk wordt gemaakt

 

de twaalf geboden

ontwikkel het sterkere in jezelf

tracht naar objektieve kennis

overwin je negatieve emoties

wees solidair met rechtvaardigen

doe jouw deel van het werk

neem de tijd voor stilte en natuur

geld was een middel, geen doel

ontdek de ware betekenis van trouw

leef niet alleen om te werken

overmatige konsumptie vervuilt jezelf

ontdek de symboliek van de zin van het leven

kunst brengt je dichter bij de kern van het leven

 

u bent van geen tel

want hebt geen geld, geen grond, geen aandelen

niet het juiste diploma of papier                        14

wat wil u toch dat ik met u begin ?

ik heb geld en beslis wie er zal hebben

en val je uit de boot, redt mijn regering je... ternauwernood

om fysiek in leven te blijven

...en ook als je sterft verdienen we aan je dood

 

uitgeschreven

veel inkt liet ik al vloeien...

sinds m'n pen voor 't eerst de inktpot uitzoog

tergend traag, telkens voor het krassen

het papier zowaar een beetje bewoog

eerst het ABC, de cijfers, de woorden oefenen

dan de eerste vijfwoordenzin als begin

hoe meer je leerde lezen...

des te meer kreeg alles zin

maar na zo'n jaar of vijf, zes les

toen we het bestaan van god en z'n heersers hadden aangenomen

begon ons eigen bewustzijn met voorzichtig verzet

want al dat winstgerichtte weten, had ons onze dromen ontnomen

de slimsten zouden later 't meest verdienen

diegenen met mindere rapporten of tekorten

werden diegenen die veelal het echt zinnige werk deden

en van al dat ingewikkeld boekhoudkundig gewoeker...

wordt je geen levenszoeker

wat zal de wereld worden ?

een plaats waar de mens robotachtig gaat leven ?

een oord van kommer en kwel ?

of samen solidair zoeken naar vrede in medeleven ?

da's veel gezonder voor ons gestel

 

gelukkige verjaardag, vriendin-in

in het soms best niets meer uit te leggen                

   het ontwarren van soorten passie en dromen

   het koesteren van onze interessen

   het vallen in plooien

   het open omgaan en omsluieren

   het verwerken van verdriet van anderen                   15

   het uit-en aanmaken

   het leren uit pijn en vreugde

   het afstand houden

   het inleven in onze rol

   het ouder zijn

   het tussengeneratie zijn

   het luisteren naar verhalen en vertelllen ervan

   het beleven van natuur en kultuur

   het niet gedomineerd willen worden

   het overstijgen van wat niet lekker zit

   het zoeken naar de bestaanslijn

   het samen rusten en onrusten, reizen, vertrekken en aankomen

   het tv en media bekritiseren : het 'media-dieeten' want,

ben je niet nog altijd,

   m'n modem die m'n soms ingewikkelde signalen vertaalt

   m'n gsm die het qua inhoudt van berichten op anderen haalt

   m'n kameraad met alles erop en eraan

   al lijkt het soms dat veel is vergaan

   m'n reispartner door 't leven

   al sputtert de motor wel eens even

   m'n kurve met pieken en dalen

   al wil je wel eens teveel toppen halen

   m'n bron van mysterie en leed,

   al bekom je dan weer vaak dat ik dat weer vergeet

   m'n nachtmerrie en m'n droom

   al is wat ik zeg en schrijf niet altijd even schoon

   m'n geritsel en geruis, m'n slagen en donder

   al zijn we nog samen, soms is 't een wonder

   m'n breken en opnieuw beginnen

   al vaak gelijmd door het prikkellen van deze soort zinnen

   m'n afhaken en jouw inhalen

   al immer overstegen door het overstijgen van het balen en verhalen

   m'n kulturele geestesgenoot

   wie weet gaan we nog wel eens ...voor bloot

   m'n klaagmuur en ik de jouwe

   al zullen we niet trouwen                            

   m'n steen des aanstoots, m'n klavertje vier             16

   al is't om reeds lang uitgesproken redenen soms moeilijk

   kom nog maar eens hier

  1. zonder humor en gedichten hadden we het nooit volgehouden

 

verlangen naar eerlijkheid

is invullen willen aan de hand van wat echt is

echt is, wat zich aan jou wil en jouw wil wil openbaren

openbaren, omdat alles wat misgroeide;

daardoor voortdurend rechtgetrokken worden moet

 

maar je moet willen naar echtheid verlangen

zelfs als die echtheid je weer naar beneden trekt

omdat ze zo zwaar om dragen is soms

 

zo kunnen twee verstrikten, hoezeer ze mekaar ook ontstrikken

, soms verstrikken; en daarna weer een licht -en richtpunt voor mekaar zijn;

soms kiezen ze een andere weg,

nooit ver weg van hun opgave

 

de eigenlijke opgave, een leven in dienst van wie je vanuit

zieletoestanden verschuldigd bent...

eerst dan help je de groei van je geest;

die op 't einde van je leven, geboren worden moet,

maar nu al leeft, zolang je geeft

zie je over zieletoestanden heen, kleeft geen blok meer aan je been

 

                                                       

verzoening

iedereen op eigen kracht, niet de ene die de andere leegzuigt

niet de ene die de andere vanalles wijsmaakt of alleen maar troost,

soms omdat de andere de waarheid niet dragen kan

soms zelfs het onevenwicht van de andere niet doorheeft

vergeving en aanvaarding doen de energie weer vloeien

, houdt de bloedbanen open oordelen en veroordelen in de het zieleleven

 

                                                                  17

 

voedsel voor de geest

bijna alles voor mensen met interesse in :

filosofie, geschiedenis, samenleving,

psychologie...via uitleg, lezen, kunst en media

fa092640@skynet.be     of sms je telefoonnummer naar   0472/759268  

 

16780-ste dag van m'n leven       ZODANIG ZOT ZCHEPSELKE

         ZODANIG ZONNIG ZOMERS ZOENDE ZIJ ZIJDELINGGS M'N ZIJ.

ZODANIG ZIMPEL ZOOG ZE ZOMAAR ZOMER BOVEN IN HIJ.

ZULKSE ZALIGE ZEGENINGEN ZITTEN ZEKER HEEL ZIEP IN HAAR.

ZONDER ZORGEN ZEGEVIERT DE ZEVENDE ZEMEL IN ELK GEBAAR.

 

lessen van aan de Lesse

al krijg ik een overzicht ook onder gedichtvorm klaar,

'k heb te veel ander werk, vandaar

in plaats van een overzicht van een jaar of tien, dus dit klein gebaar

over één dag levenslessen leren aan de Lesse

een dag die begon met mijn dorst aan haar te lessen

in de auto naar het ons nabije Zuiden

kwamen weer van haar die echte vertelselgeluiden

over het oude en het jonge volkje om haar heen

over haar geluk en het moeilijke waar ze zwemt doorheen

je kan dat allemaal moeilijk opschrijven

en alles verandert voortdurend, 't is niet bij te blijven

aangekomen zochten we een rots aan de rivier

hadden er op onze manier vijf uur plezier

de bomen en het water hielden de hitte weg

de braaf progressieve krant hield ons niet van de werkelijkheid weg

de moppen die geboren werden waren zo goe

da we ze 's avonds al bijna vergeten waren, zo floe

zoals gewoonlijk had ze haar antwoord op m'n theorieen klaar

met niet teveel oog voor 't verstand maar voor de gevoelige snaar

nauwelijks de tijd om de duizenden kajaks voorbij te zien drijven

zelfs ik, de zogezegd oudere man had weinig oog voor jongere wijven

' s avonds na een dag vasten zijn we lekkere forel gaan eten

in de herberg LESSE POIRE, de 'hoop', weer iets om nooit te vergeten       18

 

 

 

Pa's nieuwe-eeuw-boodschap

Energie baarde het leven...en het evolueerde verder

Ondertussen zijn we al miljarden jaren wijter

Wie voorafgingen aan onze levens baarden ons

We proberen te begrijpen wie we zijn en wat we willen

We proberen niet vooruit te lopen, vandaag is vandaag

We proberen niet in 't verleden te blijven hangen

We proberen ons hart, ons lichaam, onze geest te volgen

Soms hebben die dezelfde taal

We proberen voor iedereen goed te doen zonder ons te schaden

Dat kan nogal verkeerd lopen, want ieder moet op eigen sterkte voort

Als 't helemaal mis gaat, even beter niet meer teveel proberen

Want soms kunnen we niet meer

We wensen niemand ongeluk of verwarring toe, al zijn we er soms oorzaak van.

Wat ik wel wens :

fijngestemde observatietrillingen, veel lachen, cultuur, gesprekken, vriendschap...en de ontdekking van wat liefde kan zijn en worden of verworden...het hangt allemaal van zoveel af; maar 't ligt in onze handen

...het al dan niet ons verbranden.

Aan ons om aan te voelen met wie nu juist wat gaat.

Het bestaat.

 

inzicht in dit zijn

‘t begint al heel klein

licht -donker/warm-koud / nat-droog

hard-zacht/honger en dorst

gegeten en gedronken

 

‘t heeft te maken met reizen tussen rust en onrust

met aanvaarden en verwerpen van gezag

met het willen domineren van anderen via gezaag

met roepen om aandacht en meelij-pijlen

 

‘t wordt misvormd door de heersende klieken

door wijzelf die ons meer en beter voelen dan                   19

door de tijd die we in geldverwerving steken

door eerst over details te vergaderen

 

‘t blijft steken in onze onverwerkte ervaringen

in waar we niet overgeraken kunnen

in wat we hadden gewild dat zou kunnen zijn

in eindeloos vluchten in de toekomst

 

‘t groeit waar genoeg geobserveerd,

genoten en geleden is

 

tussen ogen en benen

tussen m'n ogen

Tussen m'n ogen ontsteekt de vonk,

de gassen in de hemel schieten in brand;

gevoed door de zuurstof die komt en gaat.

Een gloed verbrand alle oude illussies

achter m'n vensters op de wereld.

Wat overblijft is niet de stilte uit de oren,

maar de rust.

Verborgen jonge zaden en reeds opschietende wortels onder de asse :

weer verlangend naar het licht.

M'n benen weer trots in dienst van de richting van m'n voeten;

of bij stilstand : gehoorzaam aan het onverschillig evenwicht.

Opdat wat moet komen toch komt.

tussen m'n benen

Tussen m'n benen stuwen m'n sappen al sinds de natuur

de eerste cellen uit haar atomen deed ontsnappen.

Je kan ze uit me weglokken door je vrouwelijkheid;

door aanraking, uitstraling, gewilligheid.

Ze laten zich om onnavolgbare redenen soms beteugelen door trouw.

Ze laten zich niet zomaar meer inpakken door een 'ik hou van jou'.

Ze kunnen verzaken en het dan laten bliksemen en donderen,

veel te lange hitte en droogte en woorden brengen zo'n wonderen.

Telkens wanneer het evenwicht tussen m'n ogen en tussen m'n benen is bereikt;

en m'n buik ...emotieloos, tevreden zwijgt...

voel ik me weer enorm verrijkt.                             20

 

subtiele geheiimen des levens

HOE JE EEN DEUR OPENT EN SLUIT ALS ANDEREN NOG SLAPEN

DE ZACHTHEID VAN JE TRED OP DE TRAP

DE MOOR DIE JE NIET LAAT FLUITEN ALS JE THEE ZET

HET LEREN VAN DE ONGEHAASTE KAT

HET HANDIG SORTEREN VAN AFVAL AL VOOR JE KOOPT BEGINT DAT AL

WETEN WIE WAT NIET TEGEN WOEKERPRIJZEN REPAREERT

ZELF VEEL REPAREREN OF STUKGAAN VOORKOMEN                                              

 

voor pa René

afscheid van een wijs en goed man

afscheid van een verzoener van mensen

afscheid van een werker, een doener

afscheid van een vredebrenger, geen oorlog maar FRUIT uitvoeren

afscheid van een hagelander die ontelbare bomen bloeien liet

afscheid van een mens die geloofde in vrouw en familie

afscheid van een medemens die mensen doorgronden kon

afscheid van een iemand die het goede in iedereen beloonde

afscheid van een ondernemer die werk schiep

afscheid van een gelovig man in vele vormen

afscheid ...en toch geen afscheid, maar een her-verwelkomen

verwachting hem in onze geest nog dikwijls te ontmoeten

verwachting hem in gedachten sterkte te vragen

verwachting hem nog dikwijls te citeren

verwachting om van zijn gepast leren zwijgen te leren

verwachting zijn heilzame invloed verder te zetten

verwachting zijn lessen aan het moderne leven door te geven

verwachting van zijn goed doen verder te willen geven

verwachting van ons aan zijn daadkracht op te trekken

verwachting van een steeds betere wereld

verwachting van hem in ons eindstation weer te zien

 

iets blonk als gouden glas in het gras

ik ging op m'n knieën zitten

zag dat het een dauwdruppel was

en toen deed ik m'n was en hakte het hout

om me te verwarmen bij nat en koud

een dichter is soms een MYSTicus

mist is vocht en regen en koud en warm tegelijk

en al die dingen maar een moment lang rijk

                                                        21

 

 

de taal van het dichten

een plensbui, de ruiten van een auto open

onverwacht gekletter van water na een broeierige atmosfeer

weldaad

de ruiten van de auto die je gaat dichtdraaien

een teken van verbondenheid

de auto bracht je immers op tal van plaatsen

en je rekent ook nog verder op hem

in de vriendschap, ook opbouw van wolkenvelden na een tijd goed weer

ook de zorg dat de andere niet beschadigd raakt

een mensenhart en een motor; beide scherm je ze af

je parkeert ze in je buurt

een fiets, een auto en m'n eigen voeten

een liefde, een vriendschap, kennissen

ik gebruik ze allemaal om m'n motor droog te houden,

om ergens in het 'meer' van het dagdagelijkse te raken

een gesprek met een dorpsbewoner, een knuffel, uitwisseling

geen enkele parkeert zich permanent bij mij

want ze hebben hun eigen wagenpark te onderhouden

ik ben een garagist voor veel merken

een stuk uit één auto kan ik niet altijd voor een ander gebruiken

maar op de energie van de pomp van m'n hart loopt of sputtert iedereen

om redenen van ver terug en dichterbij

vermits onze auto's met al die jaren van dienst 's avonds overmatig snurken

slapen we onze nachten alleen

wijzelf hebben van onze decibels geen last

dat begint soms alleen maar in de dag

als de spoken van het verleden willen stoken

dit mag wel, dat mag niet, je zult branden in de hel

ook voor het volgen van je gevoel

als iets fout gaat ben je de schuld van alles, slecht

daartegen verzet ik mij terug, m'n bedoelingen waren goed

leven is leren geen pijn te hebben, want dan haal je uit naar anderen

raak je verstrikt en loopt de motor niet meer

 

 

 

 

22

bang om de eindigheid

neemt vele vormen aan

niet genoeg van dit en niet genoeg van dat

niet genoeg van die en niet genoeg van die ander

teveel voor die, te weinig voor mij

angst om te sterven en verliezen vermeerdert de pijn

laat ons allen toch gewoon zijn en onszelf en anderen verdragen

als we dat kunnen verdwijnt de angst in onze dagen

dan weten we weer dat we toch eeuwig hetzelfde en toch anders zijn

verdwijnen de oordelen en de pijn

niets blijft altijd voor eeuwig onder dezelfde gedaante

alleen je goede kern overwint alle venijn

 

In een gedicht kan je alles kwijt

Je kan zeggen voel je niet schuldig aan m'n onbehagen

je hebt nooit beloofd wat een verliefd man wel kan verdragen.

Je kan zeggen bedankt voor de mooie momenten vóór 't rei-zen

ze gaven me vleugels maar 't blijkt niet de bedoeling te zen.

In vrouw zit het woord rouw omdat kinderen en man werden verlaten

omdat men voelde dat men wat het hart en 't lichaam moest aan 't woord laten

De rede toch zo ambetant

Het andere plezant

Omwille van een onverwerkt verleden, ijdelheid, energieverschillen:::

iets moest die honger naar en de onvolmaaktheden van toch stillen

In man zit het woor 'kan'

Kan ook nog die of die, waarom niet ...

ook ijdelheid, en afweer van jaloezie dat altijd waarom nie .

Het erge aan de liefde is gewoon dat twee die daar allemaal boven zouden staan

niet met al die beslommeringen zouden moeten zijn begaan.

Als ze niet voor mekaar kiezen...

dan moeten ze maar zitten kniezen...

misschien is veel ziekte en nervositeit gewoon een straf

onderweg in de richting naar het graf.

Echte liefde zegt altijd...ik neem de spons...

maar in veel gevallen is 't voor iedereen beter...de bons

 

 

                                                                                 

                                                                                  23

geroosterde boterhammen

Kocht een piepklein koffieapparaat voor twee tassen

echt klasse

nu nog iemand uitnodigen op de koffie

zomaar zozie

dan nog een machientje dat warme boterhammen levert

tot rust komen,genoeg gezeverd

een verbod op praten over moeilijkheden ingesteld

alleen leuke dingen worden nog verteld

voorlopig moet ik wel nog twee koppen drinken

ze lopen niet dik die met mij willen klinken

ik zoek het echter zelf zal je me wel vertellen

wie wil er nu om te filosoferen bij iemand aanbellen

voor je het weet is hij vertrokken

zijn publiek met z'n uitleg en vergelijkingen te schokken

en dan zijn poëzie,

water stroomt uit de kraan, muziek uit de radio

het leven uit het lichaam, alles lijkt ergens uit te komen, kado

waar stroomt dan het leven bij de dood in over?

misschien door een naar meer of minder pover

misschien in zien en voelen en denken zonder vlees en botten

in symboliek, 'k hou op, wil niemand bedotten

 

doe

doe niet mottig

maar vlieg vlinder

vlieg

doe niet stekelig

maar zoem bijtje

zoem

doe niet horzelig

maar bestuif hommeltje

bestuif

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                                              24

 

got this jiny,jiny, jiny-grid good feeling upon me

Jiny, jiny, jiny-grid, wait a bit, wait a, wait a bit.

Awoke up with her today-ay , jiny, jiny, jinygrid

Heavenly smells and bodyly warmth surrounding

surrounding the books on the floor and in the garden

Garden, garden of Eden, with Jiny, jiny-grid

Why do we wait a bit, wait a bit, jiny-jinygrid

She's in love with books with a bit of me around

still not profound, jiny-jinygrid just you just wait a bit

jiny, jiny-grid                                                                                                                                     

 

Indonesian night

While the rain played it's melody

We had already talked our misunderstandings away.

On the small sized bed of her grace

We lay.

It seemed like the wood and walls had waited for years.

For this moment to pass by.

While the wind assured the freshness of the outside.

Again waiting for our goodby.

Morninglight broke through the clouds.

We held a breackfast and a book to be read.

Another day to confront the outside world.

Enough having been set, preparing for a new reset.

And so the day came, fel in a deep sleep for a while.

She, with her waves on exercice

Her sheep don't understand whyyyyy

I, studying the book I took, is it a disguise ?

Filtering all this information, comparing it with science

Finding some points of recognition

Read that the reader sould remain himself dough

Found some mistakes ready for abolition

 

Openingssymfonie van de 2x4 week

 

Op een kanno in een bijna novemberpracht

van kleuren uur na uur meer zacht,

werd een ode aan de 70jaar-kosterviering gebracht.

Het dobberen dompelde ons onder in zomerse beelden

het ene moment vloot in het andere, niemand verveelde

elke mekaar aanvullend woord heelde.

Oh drie uur stipt, maar eigenlijk vier

het licht oh zo buitengewoon genadig weldoende viel...

en nodigde uit voor een zitsiesta aan het riet.

Zij aan zij, eerst zijn gevoel tegen haar verstand

mooie uitwisseling van beelden en ideeën, een ideaal bestand

tot haar conclusie kwam, die man koos de verkeerde kant.

Dus zocht ze de zon weer op, nu zat ze met haar gevoel links van mij

en ik ondertussen met mijn analysekant aan haar zij....

het idee van d'er met een rietstengeltje te kietelen kwam niet uit die kant van mij

Het heet water voor de thee stond te lang al op en deed de vakantiefoto's zweten

geen nood, we hielden ons 'fatsoen' en 't babbelen deed ons weer meer weten.

We hadden het ook over die 'kapel' in ieder van ons eigen

die soms al de rest buiten ons ons eigen doet zwijgen,

om even terug te keren naar het innerlijke in de topjes van onze twijgen.

We hebben ons inderdaad volledig aan die mooie namiddag gegeven

en hebben er veel voor teruggekregen

zoveel dat onze lichamen alhoewel, zwegen.                         25

paarden- hoef- jes niet te koud of te heet

mijdend het moe-ras op Romein'se sandalen

zachte stralen verbinden ons hemels licht

gekleed in aardse kleuren tussen herftse stralen, geuren, plicht

squawend zoekt ze een weg, 

ook de krijger vanachter heeft z'n zeg

samen schreven ze het boek van de zomer van 006

voor beiden nog dagelijks vol menig wijze les

slechts heel zelden zuigt Real Art bezoekers aan

herinnert ze aan hun 'bekwaam'

nooit kwam er iemand zonder talent over de mossen vloer

reigers, vissen, eekhoorns, katten, vogels, groen vindt er z'n voer

de kale takken van de winter houden het leven nog even binnen

weten nu al wat er in de lente kan herbeginnen

krijg je het soms al eens te koud

de kunst weet je, is 't die van je houdt

loving life is the greatest art, living together also

forever not always means no

                                                                                 

 analyse :

de namiddag doen wesmelten de dag vóór haar boiler 't begaf

door lezen bij iemands kern tot fusie komen

bij het diepgaande wordt proza poezie en omgekeerd

mijn boek in haar hand, zo licht als een zware borst,

zo universumzwaar, mijn gebaar naar de toekomst 

zij vindt dit natuurlijk m'n voorgeschiedenis,

voorsprong nemen doet ze graag, strategie aanreiken,motiveren

ach ja de liefde, het vervolg vh witte boek heeft geen geheimen

ze is er wel klaar voor, want geen jaloerse-feeks gehalte

daarvoor alleen al zou je de platonika in ere houden

al is deze platonika bijwijlen zeer erotisch

een che wil ik niet zijn, zijn experiment bloemt  

andere plaats, andere tijd, andere methoden

wees gelukkig met wat je weet, sommigen zijn niet te bekeren

zijn best tevreden met in hun verleden vast te zitten

misschien houden ze gewoon de groeipijn tegen

omdat ze onbewust weten wat ze aankunnen en wat niet

omdat er zich toch geen tegenspelers aandienen

die moet men misschien verdienen

leren aanvaarden er voor stagnerenden te willen zijn, siert ook

je hebt het jarenlang gekunt, het zware bij tijd verdunt

het zelfbehoud is je meer dan gegund, ook ik kies er soms voor

de twee kanten van de medaille niet laten verroesten,

draaien, ophangen, rechtzetten,

dagelijks met positieve en negatieve leren leven,

als je er de kracht voor hebt, anders er in een boog omheen

eerlijk en goedbedoeld is onze luxe

met confrontatie en transformatie heb ik geen probleem

ik zet een cd met marokmusic op en ben al ginder

zoals wanneer ik je naar je kijk almeteen op je golf zit

welk een hoogte of laagte ze ook vertolkt

wat ben jij toch weinig bewolkt, zal het blijven ?

oeps, de muziek beinvloed almeteen ook dit schrijven

almeteen verschijn je als buikdanseres voor m'n ogen

het meisjes met vlechten, vetes tussen noord en zuid eruit

daar kwam ze voor als kiem voor mensen op lange termijn

in overdrive door de harde praktijk, geen klassiek voorbeeld

zonder moeilijkheden, zoals de reklamewereld het schetst

als vrouw op spirituele hoogten bereikbaar               26

als je echt de tijd neemt voor haar en wat ze met je kan 

of hoe ze inspeelt op wat je geeft                                                                                                                

angst geen energie te hebben verdwijnt door zelfinschatting

een kol van eerste kategorie niet willen oprijden is geen angst

te voet langs de paadjes veel meer aangepast

sneller op je doel afgaan moet je fysiek heel goed voor zijn...

dat komt wel vanzelf alleen als het nodig is

hechting en onthechting, ont-echting, hechtgenoten,echtgenoten

de moderne hechtingsdraden worden door het lichaam verteerd

onze hechting is niet van draden, maar van stralen

het enige 'missen', sappen en huid...vergaan voor een stuk

ze hoopt op m'n verwerking en m'n 'serieuse' zaken, taken...

ik zie lijnen van wetmatigheden, zij komt in driehoeken voor

ik beland er altijd in en leerde er veel van over de mens,mezelf

voorbestemd om uit hoogten en laagten te distileren

om tijdens en na dit leven door te kunnen geven

nergens deelachtig aan geluk en pijn, sluit men zich af

na geluk en pijn wordt men wijs en dan is afsluiten iets anders

onverschillig evenwicht, de brug tussen handelen en niet-handelen,

innerllijk geluk, innercommunicatie ten top

altijd op je hoede voor euforie, je weet hoe dat gaat

geniet ze ter plaatse, de dag zelf, geef ze door,

projekteer ze niet naar geluk voor eeuwig 

Interakties tussen mensen, in stilte en bescheidenheid

een alternatief beleven dat ook door de veroorzakers

in de driehoek(en) begrepen wordt.

eigenlijk zijn we allen veroorzakers van bij mekaar komen

en van uit mekaar gaan of de tussensoort

niet proberen het allemaal in de sterren te zien

alhoewel mooi opgezocht en gebracht en energie gevend

er zijn zeker zoveel auteurs als meningen over het 5-jaar

'voorbereiding om doelgericht nieuwe inzichten te volgen'

...zal ik onthouden, zij die 'doemgericht' willen afschudden

houwvast... heilig boek, hier komen we...

het heilig boek is niet zozeer van papier, maar onze levens zelf

tijdspanne tweelingen achterlatend, tijdspanne kreeft tegemoet

 

 

veelzijdig en toch zo gezellig rond

glühwein hoefde nauwelijks, zijzelf warmte

aandachtig, speels woorden ontlokken

in afwachting van de eerste sneeuwvlokken

geen splitsing, geen afstand, geen vereniging

alleen dwars door en door mekaar stralen

al bestond er geen taal om ons uit mekaar te halen

ook dat is een reden waarom het goed met mensen gaat

de ene die gewoon als mens naast de andere staat

aanvaarding en wil tot begrijpen, engelengeduld

de hebzucht is steeds messen slijpen

wij smelten het ijzer om tot ploegen in de menselijke geest

goed dat er ooit ook zo'n koppel zal zijn geweest.

 

 

 

 

 

                                                                  27